Διεθνές Συνέδριο: «Αγροδιατροφικός Τομέας, Νέες Τεχνολογίες, Επιχειρηματικότητα, Τοπική Ανάπτυξη»


Το Σάββατο 26 Μαΐου 2018, στις 18.00, στο ξενοδοχείο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΞΕΝΙΑ στις Σέρρες, θα διεξήχθη το Διεθνές Συνέδριο: «Αγροδιατροφικός Τομέας, Νέες Τεχνολογίες, Επιχειρηματικότητα, Τοπική Ανάπτυξη».

Στο συνέδριο, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να προσεγγίσουν και να αναλύσουν της προοπτικές για την Τοπική ή Κοινοτική Ανάπτυξη με εισηγητή τον «δικό μας» κ. Δημήτρη Μιχαηλίδη, αρθρογράφο των αγροΝέων.

Σχετικά με τα θέματα του συνεδρίου, ο κ. Μιχαηλίδης αναφέρει τα εξής:

«Η ανάπτυξη άρχισε να μας απασχολεί σχετικά πρόσφατα, σε σχέση με τις έντεκα χιλιάδες χρόνια από τότε που ο άνθρωπος πραγματοποίησε το πρώτο του μεγάλο άλμα (ή το πρώτο κύμα κατά τον αμερικανό κοινωνιολόγο AlvinTofler), εξημερώνοντας τα πρώτα κατοικίδια ζώα και σπέρνοντας τα πρώτα φυτά.

Το δεύτερο κύμα ταυτίζεται με τη βιομηχανική επανάσταση και το τρίτο με την επικράτηση της τεχνολογίας της πληροφορικής. Άλλωστε τα «θεσμοφόρια» ήταν στην ουσία αγροτική γιορτή για να τιμήσουν την δημιουργία των διαφόρων θεσμών, όπως Δήμοι, Υπηρεσίες κλπ, μετά την εγκατάσταση των ανθρώπων σε μόνιμες κατοικίες, και έγιναν εκτροφείς και καλλιεργητές. Η γεωργία και η κτηνοτροφία είναι οι βάσεις των θεσμών και της σύγχρονης δημοκρατίας μας …

Οι επιστήμονες της ανάπτυξης, υπεραπλουστευμένα, απομόνωναν τους κύριους εξωγενείς παράγοντες και εφαρμόζουν μέχρι και σήμερα, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας και του ΔΝΤ, την ίδια τεχνική. Κύρια εργαλεία αυτής της ανάπτυξης ήταν η αξιοποίηση της αποταμίευσης, η ταχεία δημιουργία βιομηχανικού κεφαλαίου και η ξένη κεφαλαιακή βοήθεια.

Έτσι η συνήθης ανάπτυξη έχει έκφραση κάποιους αριθμούς της μορφής +2% ή -0,7% ετησίως.

Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί υπερβολικά μεγάλη σημασία στην Περιφερειακή Ανάπτυξη. Μάλιστα η Ευρ. Επιτροπή έχει ιδιαίτερο Επίτροπο & Γεν. Διεύθυνση Περιφερειακής Ανάπτυξης, αλλά και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης- FEDER, με πολλά διαθέσιμα χρήματα.

Στην Ελλάδα η Περιφερειακή Ανάπτυξη είναι μια κεντρικά σχεδιαζόμενη ανάπτυξη κυρίως με έργα υποδομής.

Το 1974 (λίγο μετά την Σύσκεψη για το Περιβάλλον του ΟΗΕ, 1973) η ανάπτυξη πλέον δεν ορίζεται ως αποκλειστικό θέμα οικονομικό, ούτε αντικείμενο μιας ελίτ επιστημόνων ή εξουσιών (τεχνοκράτες, δημόσιοι υπάλληλοι, εκλεγμένοι κλπ), αλλά των πολιτών.

Οι Oberie, Stowers & Darby δίνουν ως ορισμό της ανάπτυξης «… μια διαδικασία στην οποία ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός ατόμων μιας δεδομένης περιοχής ή περιβάλλοντος παίρνει και υλοποιεί κοινωνικά υπεύθυνες αποφάσεις, η πιθανή συνέπεια των οποίων είναι η καλυτέρευση των συνθηκών ζωής μερικών ατόμων χωρίς να χειροτερεύουν οι συνθήκες ζωής άλλων».

Επιτέλους αναγνωρίζεται η ανάγκη να προέχει ο άνθρωπος στην έννοια ανάπτυξη. Ήδη από το 1974 αναγνωρίζουν όλοι τον ανθρώπινο παράγοντα, αλλά όπως φαίνεται ακόμα και σήμερα στην σύγχρονη Ελλάδα προτιμάται να ευημερούν οι αριθμοί και όχι η ευτυχία των ανθρώπων. Κάτι καταλάβαμε λάθος, ή δεν μπορούμε να καταλάβουμε το τι συμβαίνει. Ακόμα και τα χρήματα του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου –ΕΚΤ τα παίρνει η Ελληνική κυβέρνηση και τα μοιράζει σε διάφορες προτεραιότητες για να καλύψουν πολιτικές ανάγκες και όχι για την ενίσχυση της συμμετοχής των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών και σαφώς όχι υπέρ του ρόλου που μπορούν να παίξουν οι πολίτες και οι οργανώσεις τους στην τοπική ανάπτυξη.

Ο καθηγητής Γ. Δαουτόπουλος, καταλήγει με τον πληρέστερο ορισμό της Κοινοτικής (Τοπικής) Ανάπτυξης, ήδη από το 1986, ως, «Σχεδιασμένη αλλαγή σε κοινοτικό επίπεδο, που αποβλέπει στην βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης του τοπικού πληθυσμού και μπορεί να υποβοηθηθεί από ένα φορέα αλλαγής, σε τρόπο ώστε να επιτευχθεί η μεγίστη δυνατή συμμετοχή των κατοίκων τόσο στον προσδιορισμό του περιεχομένου του τοπικού προγράμματος αλλαγής, όσο και στην διαδικασία υλοποίησής του». (ΤΟΠΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, σελ 29).

Μια κοινωνία ανθρώπων συνήθως αναπτύσσεται σε έναν τόπο, και ο τόπος έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά:

  1. Κοινά γεωγραφικά χαρακτηριστικά (ένα νησί, μια λεκάνη απορροής υδάτων, ένα βουνό, ένα λεκανοπέδιο, μια πεδιάδα, μια κοιλάδα κλπ),
  2. Κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά των κατοίκων της  και
  3. Πίστη ότι όλοι μαζί έχουν κοινό μέλλον.

Από μόνο του το γεγονός ότι μένουν στον ίδιο τόπο και μιλάνε Ελληνικά δεν αποτελεί επαρκή συνθήκη για να λειτουργήσουν ως κοινωνία οι άνθρωποι. Πρέπει να πιστεύουν ότι έχουν κοινό μέλλον.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ένας υπάλληλος της ΔΕΗ (πχ) που γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί (κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά) στην ουσία είναι διαλυτικό στοιχείο της τοπικής κοινωνίας, καθ όσον δεν έχει κοινό μέλλον, με τους άλλους κατοίκους του τόπου. Αν όλοι «φαλιρίσουν» αυτός θα εξακολουθήσει να παίρνει τον μισθό του από ένα εξωτοπικό (εξωχώριο;) σημείο μισθοδοσίας.

Και πολύ περισσότερο ένας δάσκαλος που μισθοδοτείται και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, ούτε σε κάποιας μορφής αξιολόγηση και που βέβαια δεν αποτελεί μέλος της τοπικής κοινωνίας.

Εάν για κάθε παιδί, η κεντρική κυβέρνηση έδινε ένα ποσό και η τοπική κοινωνία συνέθετε μια τυπική ομάδα σχολείου (από κατοίκους, τοπικές αρχές, γονείς και δασκάλους) που θα προσελάμβανε και θα πλήρωνε για τα έξοδα λειτουργίας του σχολείου, και τους δασκάλους, με τα voutcher του κάθε γονέα, ο δάσκαλος θα συντελούσε στην Τοπική Ανάπτυξη. Τώρα ΟΧΙ … Αλλά τότε η κεντρική κυβέρνηση θα έχανε πολλή ρουσφετολογική εξουσία, και ίσως να γινόταν φθηνότερο το κράτος και ευτυχέστεροι οι πολίτες-άνθρωποι του.

Τότε ίσως θα μπορούσε να έχει προτεραιότητα η παραγωγή και οι αγρότες, που παράγουν πραγματικό πλούτο, και όχι οι υπηρεσίες, όπως τώρα».

 

Κοινοποίηση σε :
Προηγούμενο άρθρο ΒΑΡΕΑ Energy Aquathlon Championship 2018
Επόμενο άρθρο 24 και 25 Μαΐου η διήμερη διάσκεψη για το ελαιόλαδο